De Nederlandse geschiedenis van Seedorf gaat terug naar begin jaren '60 toen werd besloten tot permanente legering van Nederlandse militairen in West-Duitsland om zo de tegenstander uit het Oosten beter weerstand te kunnen bieden. In 1963 was de legering van de 41e Pantserbrigade in Seedorf een feit. Vanaf 1999 ging de brigade verder als de 41e Gemechaniseerde Brigade. 

Legering in Seedorf was altijd compleet anders dan legering in Nederland. De periode tot midden jaren '90 kenmerkte zich door de bijzondere paraatheidsregeling, die betekende dat relatief lange perioden in Seedorf werden afgewisseld met de ene keer kort verlof en de andere keer lang verlof in Nederland. Tevens betekende de regeling werktijden en appèls in de weekenden. Eén en ander had zo zijn charme en had een grote saamhorigheid tot gevolg, iets wat in Nederland vaak ontbrak. Daarnaast drukte het feit dat er veel (beroeps)militairen op en om de legerplaats leefden, een groot stempel op de lokale samenleving. 

In juni 2003 werd besloten dat de basis in Seedorf moest sluiten t.g.v. van forse bezuinigingen. Protestmarsen in Zeven en in Seedorf mochten niet baten en op 1 juli 2005 werd gestart met het opheffen van de 41e Gemechaniseerde Brigade en het verhuizen van personeel en materieel naar Nederland. Met de voltooiing van deze operatie in zicht, werd een laatste grote reünie georganiseerd om op passende wijze een periode van 43 jaar af te sluiten, waarin Nederlandse militairen in Seedorf waren gelegerd. 

Op 6 mei 2006 werd de 41e Gemechaniseerde Brigade officieel opgeheven. In juni verhuisden een aantal onderdelen van de voormalige brigade naar Nederland en in september werden de resterende onderdelen opgeheven.  

In de loop der jaren zijn er vele tienduizenden militairen gelegerd geweest op de Nederlandse legerbasis tussen Hamburg en Bremen. De organisatie van de reünie had dan ook een leuke uitdaging om al deze mensen te bereiken. Namenlijsten waren moeilijk of helemaal niet te achterhalen, laat staan actuele adresgegevens. En hadden deze gegevens wel gemakkelijk achterhaalbaar geweest, dan had de Wet op de Privacy wel een stokje gestoken voor het gegrut met persoonsgegevens. Of waren de kosten te hoog geweest om mensen individueel te benaderen. Voor grote advertenties in de belangrijkste dagbladen was het budget ontoereikend. 

Majoor Roef van Groen was de projectleider van de reünie. Zijn eerdere ervaring met het organiseren van een Open Huis voor de Koninklijke Landmacht kwam goed van pas. Een belangrijke stap in het bereiken van potentiële reünisten werd begin januari 2006 gemaakt, toen er een website in het leven werd geroepen (reunie-seedorf.nl) met informatie over de reünie. Tevens kon je je via de site aanmelden voor de reünie. De organisatoren riepen bezoekers van de site op om toch vooral de reünie onder de aandacht te brengen van potentiële reünisten. Het nieuws van de reünie begon zich vervolgens langzaam te verspreiden, geholpen door een aantal artikelen in verschillende kranten (o.a. De Gelderlander en het Noord-Hollands Dagblad). De aanmeldingen begonnen binnen te komen en vijf weken voor de geplande sluiting van de inschrijving (15 maart) stond de teller op 1400 aanmeldingen. Vlak voor de sluiting van de inschrijving nam de hoeveelheid aanmeldingen exponentieel toe . De site raakte zelfs overbelast en ging 'plat', waardoor de inschrijftermijn met enkele dagen werd verlengd. Eindstand: een kleine 9000 aanmeldingen! 

 Aangezien de organisatie aanvankelijk was uitgegaan van 5000 bezoekers, had men te maken een aardige logistieke uitdaging. Alles moest immers 'maal twee'. Daarnaast stelde de uitzending van Nederlandse militairen naar Afghanistan operationele eisen aan de landmacht, waardoor een aantal plannen moest worden bijgesteld. Zo kwam bijvoorbeeld de vooraf beloofde mogelijkheid om te overnachten in een boogtent met veldbed te vervallen. Er waren simpelweg te weinig boogtenten beschikbaar, vanwege de operationele inzet elders. Een alternatief werd gevonden in een aantal sporthallen in de directe omgeving van de kazerne, die volgepropt werden met stapelbedden. 

Zaterdag 22 april was het zover. In de loop van de ochtend stroomden de reünisten toe. Het was verboden om op de kazerne of in de buurt ervan te parkeren, alleen de bussen die 's ochtend vroeg uit Nederland waren vertrokken mochten even parkeren bij de kazerne en uiteraard de pendelbussen die continudiensten onderhielden met diverse opstapplaatsen in de buurt. Zo waren er opstapplaatsen in Zeven, Selsingen en bij de speciaal voor de reünie ingerichte provisorische camping, waar ruimte was voor 400 staanplaatsen. 

Het weer zat niet mee. Het regende continu en soms ook nog eens behoorlijk hard. Dat mocht de pret echter niet drukken. Slechts op vertoon van het toegangskaartje wandelde je door de versierde toegangspoort de legerplaats op en vervolgens over een met militair materieel, ballonnen en oude foto's opgeleukte 'promenade', waar programmaboekjes en oordopjes (ter bescherming bij de diverse demonstraties en shows) werden uitgedeeld. De bezoekers werden naar de brigadeappèlplaats geleid voor ontvangst met 'Kaffee und Kuchen'. Voor de één was het slechts enkele jaren geleden dat men voor het laatst voet op het terrein zette, voor de ander soms wel 40 jaar. En dan maar kijken of je bekende gezichten tegenkwam. 

De daadwerkelijke reünie was geconcentreerd op en rond de voertuigenplaat en de brigadeappèlplaats. Er waren allerlei shows en demonstraties, onder andere van Leopard tanks en van genietanks die auto's pletten. Ook kon er met handwapens worden 'geschoten' (niet echt, maar m.b.v. simulatieapparatuur). Onder de overkappingen op de voertuigenplaat waren verzamelplaatsen ingericht met tafels, biertaps en terrasverwarmers, die op jaargang waren geclusterd. Zo was er een cluster 1963-1970, een cluster 1971-1975 enzovoorts. Bij de overkappingen werd de hele dag muziek gedraaid uit de periode vanaf 1963. 

Er was divers materieel aanwezig, zowel uit de historie van de legerplaats als recent materieel. Zo stonden er bijvoorbeeld een 'lange Laro' (Landrover 109), 'dikke Daf' (Daf YA-328) en 'bakkerskar' (M577 pantservoertuig) opgesteld. Qua artilleriegeschut waren er een 155mm houwitser M109 en een 105mm houwitser AMX PRA te zien. En het stierf vooral van de YPR 765’s, in diverse uitvoeringen. 

De inwendige mens had niet te klagen. Doorlopend was er koffie, thee en limonade. Daarnaast waren er zoals gezegd 's ochtends 'Kuchen'. Aan het begin van de middag waren er broodjes en aan het eind van de middag een 'blauwe hap' (nasimaaltijd), allemaal in overvloed aanwezig. De overige consumpties moesten betaald worden met bonnen, maar dat was goed te doen. Een consumptiebon kostte slechts 70 cent, waardoor er net als vroeger kon worden gezopen 'voor een paar duppies' per biertje. 

Er werd twee keer opgetreden door het Reünie Orkest Limburgse Jagers, wat vooral in de smaak viel bij de oudere reünisten. Oorspronkelijk zou ook het Artillerie Trompetterkorps Reünie Orkest aantreden, maar dat moest helaas verstek laten gaan wegens onderbezetting. 

Voor het ex-personeel van de 41e Afdeling Veldartillerie betekende de reünie een laatste kans om nog iets van de afdeling te proeven. In juni 2005 was er reeds een reünie van de afdeling geweest in Seedorf, waarna de afdeling op 1 juli te Oldebroek was opgeheven. De grote Seedorf-reünie betekende dus het afscheid van de legerplaats die sinds 1966 onlosmakelijk met 41 Afdva was verbonden: zat je bij 41 Afdva, dan zat je in Seedorf. Nog één keer was er een Nederlandse M109 houwitser op de legerplaats te bewonderen, nog één keer konden de voormalige (legerings)gebouwen van de afdeling bekeken worden (met op grote keien geschilderde 41 Afdva batterijlogo's als stille getuigen nog voor de deur) en nog éénmaal was de afdelingsvlag te zien, bij een verkooppunt van artikelen van 41e Afdva. Hier werd de allerlaatste gelegenheid geboden om een herdenkingsboek, herdenkingsmunt of ander artikel van de afdeling te kopen. De enkele stuks overgebleven boeken, herdenkingsmunten en overige spulletjes gingen vervolgens naar het Nederlands Artillerie Museum op de Legerplaats bij Oldebroek, alsmede het register met de namen en registratienummers van alle 41 Afdva-oudgedienden die de herdenkingsmunt hadden aangeschaft.

Ook aan kinderen was gedacht. Er was professionele kinderopvang, de kids konden een ritje in een tank maken, er waren kinderspelen bij de brandweer en nog veel meer. De opgestelde springkussens konden vanwege de regen helaas niet worden gebruikt. Bij een demonstratie van een ME peloton konden de kinderen zich uitleven door rubberen 'stenen' naar de ME te gooien, waarop de ME snel en effectief het terrein schoonveegde en de grootste 'raddraaiers' insloot. Erg leuk om te zien. 

En doorlopend maar kijken of je nog oude bekenden zag en bijkletsen (en -drinken) met de 'maten' die je inmiddels wel had gevonden. Of tussendoor even weg uit de drukte om nog eenmaal de kazerne te verkennen en te kijken of je terug kon vinden waar jij ooit was gelegerd. Alhoewel er heel wat mensen waren die oude bekenden terugvonden of reeds vooraf met hen hadden afgesproken, was het toch opvallend dat er ook aardig wat mensen helemaal niemand van hun onderdeel troffen. 9000 reünisten lijkt misschien veel, maar er waren ook partners en kinderen bij en bovendien was het tevens een reünie van de twee defensiescholen. Wetende dat er vele tienduizenden mensen in Seedorf hebben gediend, is het eigenlijk niet meer dan logisch dat de oude maten niet 'met bossen tegelijk' werden teruggevonden. En misschien waren die oude maten er wel degelijk, maar herkende je die simpelweg niet meer na al die jaren. En zij jou niet. 

Tegen zevenen verplaatste de feestvreugde zich van de voertuigenplaat naar de parkeerplaats achter de filmzaal. De parkeerplaats was omgetoverd tot een festivalterrein met twee podia en bier- en vreettenten aan de zijkanten, waar door diverse artiesten werd opgetreden. De vaart werd er lekker ingehouden doordat er om en om op het ene en op het andere podium werd opgetreden. Er werd een afwisselend programma afgewerkt met coverbands, de zangeres Do, een showballet en 'uitsmijter' René Froger. De sfeer zat er lekker in en regelmatig gingen de blauwe paraplu’s (het gratis verstrekte aandenken aan de reünie) op het ritme van de muziek de lucht in. Het was namelijk zowaar gestopt met regenen!