Aansluitend
op de schietserie in Munster Süd werd er voor de tactische afdelingstest
geoefend, welke direct daarna werd afgenomen. Op Zaterdag was iedereen na de
schietserie teruggekeerd naar Seedorf . De stukken en de bakkerskar waren
achtergebleven in Munster Süd, zodat 's maandags vroeg een doorhaalploeg
vertrok om de stukken door te stompen en onderhoud te plegen. In de loop van de
dag arriveerden de deelnemers aan de test, zo’n man of 25, want stukken plus
bediening hoefden deze keer niet mee. De stukscommandant Richard de Ruiter was
er echter wel bij: hij speelde plaatsvervanger voor wachtmeester verbindingen
Willem Jan Kramer, die in Nederland was. Samen met de rupsen van onze afdeling
ging onze bakkerskar op de lowloader en verplaatsten we naar het punt waar de
oefening zou beginnen. De volgende 4 dagen werd er heel wat verplaatst,
gecamoufleerd en werden er ontelbare stellingen uitgezet . De tweede nacht werd
het groepje gestationeerd naast een boerderij en werd in de voertuigen geslapen.
In de bakkerskar werd radiowacht, gehouden terwijl buiten ook gewoon wacht werd
gelopen. De dag er na begon de test. De derde en laatste nacht was doffe
ellende, het goot met bakken uit de hemel en het was ijskoud. Na verschillenden
stellingen en een afwachtinggebied reden we uiteindelijk naar onze laatste
stelling. Ondertussen was het al lang middernacht geweest. Vooral de TMD had het
zwaar te verduren, aangezien ze na aankomst in de stelling deze nog moesten
inmeten. De Duitse motorordonnans die we ter beschikking hadden, zag het toen al
lang niet meer zitten. Echt veel geslapen werd er niet in de onverwarmde
voertuigen en toen de volgende ochtend eindelijk het bericht doorkwam dat de
test ten einde was, kon het groepje opgewarmde lijken zich eindelijk gereed
maken voor de terugmars naar Seedorf.
Media:
Foto's: tactische afdelingstest, 16-20 november 1987
Aansluitend
op de schietserie in Munster Süd werd er voor de tactische afdelingstest
geoefend, welke direct daarna werd afgenomen. Op Zaterdag was iedereen na de
schietserie teruggekeerd naar Seedorf . De stukken en de bakkerskar waren
achtergebleven in Munster Süd, zodat 's maandags vroeg een doorhaalploeg
vertrok om de stukken door te stompen en onderhoud te plegen. In de loop van de
dag arriveerden de deelnemers aan de test, zo’n man of 25, want stukken plus
bediening hoefden deze keer niet mee. De stukscommandant Richard de Ruiter was
er echter wel bij: hij speelde plaatsvervanger voor wachtmeester verbindingen
Willem Jan Kramer, die in Nederland was. Samen met de rupsen van onze afdeling
ging onze bakkerskar op de lowloader en verplaatsten we naar het punt waar de
oefening zou beginnen. De volgende 4 dagen werd er heel wat verplaatst,
gecamoufleerd en werden er ontelbare stellingen uitgezet . De tweede nacht werd
het groepje gestationeerd naast een boerderij en werd in de voertuigen geslapen.
In de bakkerskar werd radiowacht, gehouden terwijl buiten ook gewoon wacht werd
gelopen. De dag er na begon de test. De derde en laatste nacht was doffe
ellende, het goot met bakken uit de hemel en het was ijskoud. Na verschillenden
stellingen en een afwachtinggebied reden we uiteindelijk naar onze laatste
stelling. Ondertussen was het al lang middernacht geweest. Vooral de TMD had het
zwaar te verduren, aangezien ze na aankomst in de stelling deze nog moesten
inmeten. De Duitse motorordonnans die we ter beschikking hadden, zag het toen al
lang niet meer zitten. Echt veel geslapen werd er niet in de onverwarmde
voertuigen en toen de volgende ochtend eindelijk het bericht doorkwam dat de
test ten einde was, kon het groepje opgewarmde lijken zich eindelijk gereed
maken voor de terugmars naar Seedorf.
Home