nog gauw even een spoedcursus 105mm geschut. Binnen een half
uur werd ons verteld hoe zo'n ding in en uit elkaar werd gehaald, hoe je ermee
moest werken en hoe je er onderhoud aan moest plegen (yeagh!). Daarna kregen we
te horen dat dit de beste oefening zou worden die we tot dan toe gehad
hadden:zonder binnen- en buitenhelm, koppel, wapen en bovendien gewone werkdagen
van 8 tot 5!
Het schieten met deze antieke proppenschieters (gemaakt in 1942) ging fantastisch. Vergeleken met een M109 was dit gewoon een lachertje: granaatjes van ongeveer 15 kilo (ongeveer 28 kilo lichter dan die van een M109) en knallen waar kornet Klein Langenhorst nog bovenuit schreeuwde.
Voor het stukkenpersoneel was de oefening een leuke ervaring. Het VRC had het echter
erg druk maar heeft veel geleerd. Met deze kanonnen hebben we er geregeld 5 of 6
keer snelvuur erdoorheen gejaagd. Dat was nog eens wat anders dan 1 of 2 uur
wachten voor 1 of 2 schoten. Maar helaas aan alle leuke dingen komt een eind, zo
ook aan deze schietserie. De kanonnen werden weer naar het "museum"
gebracht, waar een paar 'oud-strijders' voor ons het onderhoud
afmaakten (een rare hobby trouwens ). 3 dagen en zo'n 500 schoten later gingen
we weer terug naar Seedorf, waar we weer aan het gewone, kazerneleven begonnen,
met in het vooruitzicht de MIO welke na anderhalve week intensief onderhoud toch
niet bleek door te gaan. Als beloning voor het harde werk vertrok de batterij 2
dagen eerder op verlof. Helaas bereikte ons toen het bericht dat kanonnier
Venekamp 's avonds na zijn eerste verlofdag een brommerongeluk met dodelijke
afloop had gehad. Ongetwijfeld was dit hét dieptepunt in de gebeurtenissen van
onze batterij.
|
Home